Berfin Koçak
Ben çok uzun bir süre kendimi tam anlamıyla tanımamın geçmişime bağlı olduğuna inandım. Ve geçmişinde sadece travmatik anlarını hatırlayan biri olarak, kendimi asla tam anlamıyla tanıyamayacağımı düşündüm. Bu düşüncelerle boğuştum ve hep kaybettim. Ama artık daha farklı düşünüyorum.
Geçmişimdeki güzel anıların hiçbiri hafızamda yok. Sanki güzel olan anıları silmek için kodlanmış bir silgi var kafamın içinde. Travmatik anlarımı bana bırakıyor, gerisini yok ediyor. Eskiden sadece ben böyleyim sanıyordum. Çünkü etrafımdaki herkes geçmiş anılarından bahsederken, sıra bana geldiğinde koskoca bir boşluk vardı.
Üniversiteye geldiğimde anladım ki benim gibi birçok insan varmış. Bunu fark etmek içime biraz su serpmedi değil. Aslında sanırım bu sayede geçmişimle barıştım ve travmalarımla yaşamayı öğrendim.
Travmalarım bazen beni geçmişin derin kuyusuna çekiyor ve sanki içinde boğuluyorum. Hâlâ daha zaman zaman böyle hissederim. Çoğunlukla bu histen kaçmak için kafamı bir şeylerle meşgul etmeye çalışır, bu düşünceleri ertelerim. Ama ertelemek de bir işe yaramıyor; sonunda çok daha ağır bir şekilde patlıyor kafanda bütün düşünceler.
Sanki geçmişim bir ağaç ve kökleri travmalardan oluşuyor. Ama belki de o köklerin daha da derinlerinde, hatırlanmayı bekleyen güzel anılarım vardır. Bazen onların bana ulaşmamı beklediğini hissediyorum.
Ve sanki hiç beklemediğim bir anda — bir rüyada, oturduğum bir kafede, aldığım bir kokuda veya duyduğum bir seste — birden belirecek o anılar…
Ve ben yavaş yavaş ağacımın derinliklerine doğru yola çıkacağım.
Böyle olacağını ummak ve hissetmek beni hayatta tutuyor sanırım.
Artık hatırlamamaktan şikayet etmiyorum; ama “hiçbir şeyi hatırlamayacağım” düşüncesini de kabullenmiyorum.
Hayatımın bir noktasında, belki her şeyi olmasa da bir şeyleri hatırlamaya başlayacağıma inanıyorum.
Ve bu inanç bana yetiyor.
